Enea vertrek naar Fra Your krijk en wordt naar Schotland gezonden (Comm. I, 4)

Fit Aeneas secretarius cardinalis Sanctae Crucis, cum quo in Franciam proficiscitur, ab eodemque postea in Scotiam mittitur
Cardinalis Sancte Crucis eo tempore legatus in Franciam designatus erat, inter Carolum Francorum et Henricum Anglorum reges pacem compositurus. Cum eo Aeneas tertio Mediolanum et urbis ducem vidit, atque inde (per) montem Iovis - quem Sancti Bernardi melius hodie vocitant - ad Amedeum Sabaudiae ducem pervenit, qui tunc spreto saeculo in heremo apud Thononium supra lacum Lemannum magis voluptuosam, quam poenitentialem cum sex viris equestris ordinis (qui secum penulam et baculum assumpserant, ut mos est heremitis) vitam degebat, credo - quod post annis octo secutum est -, expectans ad summi pontificatus cathedram per patres, qui Basileae convenerant, evocari. Nam et tunc rumor increbruerat Amedeum papam futurum, quem nonnulli a sortilegis Phytonicum habentibus spiritum faeminis, quibus Sabaudiae montes abundant, ortum asserebant. Eo salutato cardinalis Basileam venit, atque inde per Rhenum Coloniam Agrippinam navigavit, ubi rursus equis conscensis per Aquas Grani Leodiumque atque Lovanium, Duacum et Tornachum in Atrebates descendit, ubi conventus totius Galliae et Anglie cardinalem morabatur. Dux Burgundorum, Philippus per id temporis adversus regem Francie, qui patrem eius occiderat, Anglicorum parti favebat. Cardinalis primum pacem universalem componere studuit; id ubi non successit, Philippum, qui regi Anglie — tanquam regnum Francie ad eum pertineret - fidem dederat, iuramento absolutum regi Franciae reconciliavit. Tum quoque de bono pacis Aeneas ad Philippum epistolam versu conscripsit.
Prius autem, quam Philippus ab Anglicis deficeret, cardinalis Aeneam in Scotiam misit, qui praelatum quendam in regis gratiam reduceret.

Aeneas, ut Calesium venit, quod est oppidum continentis in Oceani ripa obiectum Anglis, mox quasi suspectus apud hospitem commendatus neque progredi, neque regredi permissus. Auxilio fuit cardinalis Vintoniensis, qui ex Atrebato rediens dimitti eum iussit. At cum venisset Aeneas ad regem Anglie litterasque peteret, quibus in Scotiam tutus iret, retrocedere iussus est timentibus Anglicis, ne apud regem Scotiae, hostem suum contra se aliquid moliretur, quem constabat cardinalis Sanctae Crucis secretarium esse; et illum Anglici singularibus inimicitiis insectabantur, qui ab eis Burgundorum ducem alienasset. Quae res Aeneam penitus latebant.

Gravis sibi, sed necessarius reditus fuit, quod frustra se maris periculo commisisset. Placuit tamen, quia populosas ditissimasque Lundonias vidit, et Sancti Pauli nobile templum regumque mirificas sepulturas et Themisiam fluvium non tam velocius euntem, quam redeuntem, pontemque instar urbis et villam, in qua nasci caudatos homines fama predicat, et quod omnibus nomen aufert: aureum Divi Thomae Cantuariensis mauseolum adamantibus, unionibus atque carbunculis tectum, ad quod materiam argento viliorem nefas offerre ducunt.

Remenso igitur mari ad oppidum, quod Bruggis vocant, se contulit, atque inde Clusas petiit, ubi portus est totius Occidentis frequentissimus. Ubi navem ingressus dum Scotiam petit, in Norvegiam propellitur duabus maximis iactatus tempestatibus, quarum altera quattuordecim horas mortis metum incussit, altera duabus noctibus et una die navim concussit atque in fundo perfregit; adeoque in Oceanum et septentrionem navis excurrit, ut nulla iam caeli signa nautae cognoscentes spem omnem salutis amitterent. Sed affuit divina pietas, que suscitatis aquilonibus navim ad continentem reppulit, ac duodecimo tandem die terram Scotiam patefecit. Ubi apprehenso portu Aeneas ex voto decem millia passuum ad Beatam Virginem, quam de Alba Ecclesia vocitant, nudis pedibus profectus cum illic horis duabus quievisset, assurgens moveri loco non poterat debilitatis atque obstupefactis hiemali frigore pedibus. Saluti fuit nihil edendum illic invenisse, atque in aliud rus migrandum fuisse. Quo dum famulorum ope magis portatur, quam ducitur, pedetentim terram quatiens calefactis pedibus ex insperato sanitate recepta ambulare occepit. Ad regis denique presentiam intromissus nihil non impetravit ex his, que petitum venerat. Sumptus ei viarum restituti sunt, et in reditum quinquaginta nobilia ac duo equi, quos gradarios appellant, dono dati.

De Scotta hec relatu digna invenit. Insulam esse Angliae coniunctam, in septentrionem portentam, ducenta millia passuum longitudinis, quinquaginta latitudinis habentem; terram frigidam, paucarum frugum feracem, magna ex parte arboribus carentem; subterraneum ibi esse lapidem sulphureum, quem ignis causa defodiunt; civitates nullos habere muros, domos magna ex parte sine calce constructas, villarum tecta de cespitibus facta, ostia rusticana corio boum claudi; vulgus pauper et incultum carnes et pisces ad saturitatem, panem pro obsonio commedere; viros statura parvos et audaces, feminas albas et venustas atque in venerem proclives; basiationes foeminarum minoris illic esse, quam manus in Italia tractationes.

Vinum non haberi, nisi importatum; equos natura gradarios omnes parvique corporis inveniri, paucis prņ semine servatis reliquos castrari solitos; neque fricari equos ferro aut ligno pecti, neque frenis regi. Ostrea illic maiora, quam in Anglia reperiri, et in his plurimos uniones. Ex Scotta in Flandriam corium, lanam, pisces salsos margaritasque ferri. Nihil Scotos audire libentius, quam vituperationes Anglorum.

Scotiam duplicem dici, alteram cultam, alteram silvestrem agro carentem; silvestres Scotos lingua uti diversa, et arborum cortices nonnunquam habere pro cibo. In Scotta non inveniri lupos; cornicem novam esse, atque iccirco arborem, in qua nidificaverit, regio fisco cedere.   Dicere quoque solitus erat Aeneas, priusquam in Scotiam perrexisset, audivisse se arbores ibi esse supra ripam fluminis, quarum poma in terram cadentia marcerent, in aquam dilapsa vivificarentur atque in aves animarentur; at cum eo venisset miraculumque cupidus investigaret, comperisse id mendacii; seu verum est, ultra in Orchades insulas relegatum. Id autem verum esse asserebat: hyemali solstitio - tunc enim illic fuit - diem non ultra quattuor horas in Scotta protendi.

Peractis rebus cum redeundum esset, e vestigio magister navis, qui eum vexerat, ad Aeneam accedens locum redeunti in navi obtulit, quem prius habuerat. Cui Aeneas non tam futuri praescius, quam preteriti periculi memor: ,,Si frustra Neptunnum" - inquit - ,,accusat, qui bis periculum incidit, quid in eum dicere oportet, qui tertio naufragium patitur? Hominum ego, quam maris experiri misericordiam malo" -, dimissoque nauta iter sibi per Angliam delegit. Nec mora, solvens a portu navis in conspectu omnium tempestate vexata collisa et submersa est, magistro, qui rediturus in Flandriam nuptias cum nova sponsa celebraturus erat, et omnibus aliis voragine maris absorptis praeter quattuor, qui arreptis quibusdam tabulis nantes evasere. Tunc se divino nutu beneficioque servatum Aeneas intelligens dissimulato habitu sub specie mercatoris per Scotiam transivit in Angliam.

qEnea naar Schotland gezong denc Girls Nasty Nasty iEnea naar Schotland gezong deng a w w Your Nasty Your